A SARDIÑA ENCANTADA
Nun pobo da beira mar de Corme Galicia, encontrábanse dos irmáns pescando nunha gamela as fanecas, a pesca era nula xa que levaban dúas horas pescando e na bancada da chalana so tiñan dúas pequenas xurelas, decidiron descansar unha hora.
A media hora de estar durmindo, un dos irmáns empezou a pescar entre soños, onde a pesca era diferente a vida normal, el só tiña mais de 50 fanecas e seguía pescando, cando nun lance de picado estraño, empezou a tirar da liña, e cando viña xa acercándose a gamela, un color branco resplandecente deixábase ver polo medio das augas.
Unha sardiña, dixo Francisco todo contento, e ademais una sardiña grande, que tratou de collela con coidado para non mancala, o metela abordo o peixe facíase forte e non quería que o pescador a collera, pero nunha rabiada de Francisco, meteu o peixe abordo, xa na bancada encima de un saco a sardiña quería dar os últimos coletazos, a francisco empezoulle a dar lastima aquel animal tan precioso, aquel cor de prata, é decidiu volvelo o mar.
O animal o verse ceibe, é sobre as augas do mar empezou a danzar de contenta sobre a cola, dando saltos de máis de dous metros de altura dándolle as grazas o pescador, é entrándose a mar a dentro, deixou a Francisco pescando xunto a o seu irmán Xosé.
Un pequeno chuvasco do norte despertou os irmáns, e Francisco preguntou a o seu irmán onde méteche o peixe que pesquei, Xosé contestoulle, ai tes o peixe que pescamos, e levantando un saco que gardaba que o pouco peixe que tiñan non se cocera co sol, Francisco exclamou e a sardiña, que sardiña ó? nos non pescamos ningunha sardiña dixo Xosé, xa esta, estaría soñando mentres durmiamos, dixo Francisco.
Un día Francisco estaba recollendo golfe na praia da Barda é xa estaba escurecendo xa que o sol estaba pasando por detrás do monte de Galiñeiro, no mar xunto a Salgueiriña pereceulle ver unha mancha branca de un peixe moi grande coma se fose un arroaz pero era branco, é os arroas son negros dixo el, colleu o camiño cara a Salgueiriña, é cando chegou o sitio non había nada.
E a si moitas veces mais, coa ditosa mancha branca cor prata que non se deixaba ver de preto.
Francisco isto non llo contaba a ninguén, so o tiña en secreto entre el e a famosa mancha no mar.
Xa cansado de esperar de que un día fose verdade en encontrarse coa realidade, estando descansando na illa de Santa Mariña, volveu a quedar en soños, onde de esta ves si, la sardiña que el devolveu o mar transfórmase nunha sirena, unha muller rubia, o seu corpo remataba nunha cola de peixe prateada, o mesmo que a sardiña, achegouse as pedras i díxolle que a acompañase facer un pequeno recorrido ata o lago, onde lle ensearía a súa casa.
Durante este largo paseo foille mostrando todos os secretos de estes fondos mariños enganchado a súa ala espinal, o pouco tempo chegaron a unha cova que se entraba cara o monte na area Praza, dentro había unha lagoa e a todo o seu arredor un paseo cheo de luz, a unha parte estaba a súa casa que parecía un palacio tamén todo alumeado do resplandor que saia de este pequeno lago.
Xa de volta cara a illa, a sardiña sirena, contoulle moitas cosas dos mariños da Barda, que lle dicía, que non os contara a ninguén, é el prometeulle que os quedaría para el.
A ultima vez que volveu a ver esta mancha branca prateada foi un inverno baixando polo campo da Pedra Ancha, avisándolle que non fose pescar, xa que o medio dia estaría moi mal tempo, fíxolle caso e descansou tranquilo na casa de Guxin.
Fose en sonos ou non, el estaba en que esas manchas prateadas as vío moitas veces no mar dende que soltou aquela sardiña.
Corme, 24 de Setembro 2010
Luís Suárez.
viernes, 24 de septiembre de 2010
domingo, 19 de septiembre de 2010
TIERRA Y LIBERTAD

A MIS AMIGOS
Comienzo el artículo con una copla de uno que hace unas horas que nos dejó.
¿Habrá un día que todos al levantar la vista veremos una tierra que ponga libertad?
Labordeta, compositor de letras que lo dicen todo, y tanto dicen que a muchos políticos no le gustan, por eso en los escaños donde José Antonio se enfadaba y mismo los mandaba a la ¿mierda? Y con razón, porque a mi entender si quieres que te escuchen, primero deja hablar a los demás, y más de las veces Labordeta se tenía que callar cuando los simpáticos del PP se reían de él, diciendo ¿a dónde vas con la mochila?, o con la guitarra a otra parte, para mi es cosa de miserables el que no respeta el trabajo que uno pueda tener, o es mejor ser todos banqueros, cocaleros, traficantes de la muerte, yo quisiera ser un Labordeta y entonar mis cantos al viento, en esa tempestad de lucha libertaria, por la libertad del hombre que quiere un mundo mejor, que las miserias desaparezcan en este mundo que nos toca vivir, que muchos de estos políticos corruptos quisieran tenerlo todo bien atado, y tapar las bocas que piden libertad.
José Antonio Labordeta, cogió su mochila y recorrió su peregrinación, y no solo a Santiago de Compostela sino a toda España para llevarla en el corazón junto a sus costumbres culturales de cada región o nación del estado Español, y no en la mochila como muchos la están llevando y así estamos, solo saben luchar por el poder, después de coger el sillón se olvidan de todo lo que prometieron, Labordeta no era de esos, por eso se reían de él, los que quisieran tener un par… como los tenía este político de Aragón, los mismos que defendieron y defienden que con franco se vivía mejor, solo Labordeta dirigiéndose a la bancada azul supo dirigirse a estos diciendo ¿mierda? que eso era lo que estaban haciendo cuando le tocaba de dar su palabra, y estos representantes de muchos Españoles le soltaban y le contaban chistes de guitarras y mochilas, como si en España no hubiera otras cosas más interesantes a tratar.
Desde mi humilde rincón, un saludo de fraternidad para sus hijas y compañera, en este día tan triste para ellas y para los compañeros del partido Chunta Aragonista.
Y para ti José Antonio, España entera te llevara en el corazón o en la mochila, como tú quieras, allá donde tu estés recuerda que te seguiremos queriendo, un amigo.
Corme 19 de Septiembre 2010. Luís Suárez
sábado, 11 de septiembre de 2010
SUIZA 4
15 de septiembre.
Antonio me informa cada noche sobre su trabajo. Parece que se le trata duramente; que las condiciones han defraudado sus ilusiones. Las manos de Antonio están arrugadas, agrietadas; destilan sangre.
Mientras trato de animarlo, le paso por las heridas un algodón empapado con alcohol.
Esto ha ocurrido los primeros días, porque todavía no nos han tomado estima. Después, será diferente. En cuanto a las manos, verás cómo se irán habituando al agua hirviendo.
Málaga ha colgado un cartel en el comedor, anunciando que esta noche tendrá lugar una fiesta en el asilo. Como atracción, vendrá un acordeonista brasileño. Canilla nos ha dicho que todos los jueves se celebra una velada, como está previsto por el reglamento, precisamente en el artículo 24.
La cena se desarrolla en un ambiente familiar, sin que por ello se haya lavado la cara el hombre apestante que comparte nuestra mesa; todavía lleva el cabello lleno de virutas; no me explico cómo puede abrir los ojos. Canilla tampoco se ha cambiado el jersey; sigue mostrando los faldones de la camisa, rebeldes a la cuerda que le sirve de cinturón. Tampoco me he cambiado los pantalones de pana, grandes y deformados, porque no puedo reemplazarlos.
Con todo eso, esta noche reina la alegría en los refugiados del asilo. La capitana, o la señora del capitán, nos ha rogado que permanezcamos después de la cena.
El capitán entra en la sala con su uniforme más nuevo, acompañado del acordeonista brasileño y otros soldados de la corporación. El brasileño se pega a las faldas de la capitana, deslizando una mirada oblicua en su contorno; si algún soldado lo mira, sonríe de un modo piadoso que infunde pena.
¡En pie!, grita la capitana.
Nos enderezamos; permanecemos derechos coma una vela. La capitana pronuncia unas palabras rituales, empieza la acción de gracia.
Gracias, señor, por la dicha que gozamos.
De la acción de gracias pasamos a los canticos. La capitana distribuye unas hojas en donde están escritos los cantos que vamos a entonar. Ella nos sigue en un pequeño devocionario de tapas negras. Las primeras vocalizaciones nos salen desastrosas, pero a medida que la música nos ablanda, nos dejamos vencer, hasta el punto que, perdiendo todo temor, nos damos por entero a las canciones.
¡Ah qué momento inolvidable! Antonio canta, sonriente, sofocado. Todos nos vamos impregnando por la blanca sensualidad de las canciones. La capitana, adusta, amorosa, inflexible, nos dirige con las manos, gesticulando como un director de orquesta; su voz, enérgica y femenina, se eleva sobre las demás. De vez en cuando, vuelve la cabeza hacia el brasileño y le sonríe; le sonríe y le guiña un ojo.
El brasileño corresponde con leves inclinaciones de cabeza. El capitán sigue cabizbajo, hasta el momento de pronunciar su sermón. Cuando el acordeón del brasileño vuelve a entrar en acción, su apasionado arranque enciende al auditorio; durante más de una hora vamos de emoción en emoción.
Se nos dilatan las venas con delirante placer. Los corazones gozan en el pecho, como chorizos en tinajas de aceite. El hombre de las virutas está a punto de romper a llorar. El viejo suizo mira al techo, con la cabeza inclinada, como si contemplara el cofre empeñado. ¿Dónde resides, oh Amor? ¿En que morada celeste custodian tu colmenar los serafines? Sabemos que en ocasiones te honras compartiendo tu gracia con los humanos corazones, sumiéndolos en la más dulce estulticia. A quienes han pretendido conocerte, los has engañado; es tal tu suprema sabiduría, ¡oh Amor de los amores!, que solo se te ve por la parroquia en los domingos.
La velada se prolonga hasta medianoche. La capitana invoca y el brasileño espera el guiño para poner el acordeón en marcha. El capitán se aburre.
Cuando todo se ha acabado, me introduzco en la reducida estancia en donde el estado mayor hace su resopón. La capitana sigue oyendo relatos deliciosos del brasileño virtuoso y trotamundos. El capitán no levanta la cabeza del plato. El escaso fluido de una bujía de bajo voltaje no llega a esclarecerlo todo.
Perdone, señor del Brasil. ¿Quiere escribirme en portugués un cantico?
Con mucho gusto muchacho.
Meu curaçao alegre
Louva a Deus;
Gloria Cristo que me salvan.
Medito; sobre mi camastro de la sala número cuatro.
José Antonio Torres 1970
Luís Suárez 2010, Corme 8 de Septiembre.
Antonio me informa cada noche sobre su trabajo. Parece que se le trata duramente; que las condiciones han defraudado sus ilusiones. Las manos de Antonio están arrugadas, agrietadas; destilan sangre.
Mientras trato de animarlo, le paso por las heridas un algodón empapado con alcohol.
Esto ha ocurrido los primeros días, porque todavía no nos han tomado estima. Después, será diferente. En cuanto a las manos, verás cómo se irán habituando al agua hirviendo.
Málaga ha colgado un cartel en el comedor, anunciando que esta noche tendrá lugar una fiesta en el asilo. Como atracción, vendrá un acordeonista brasileño. Canilla nos ha dicho que todos los jueves se celebra una velada, como está previsto por el reglamento, precisamente en el artículo 24.
La cena se desarrolla en un ambiente familiar, sin que por ello se haya lavado la cara el hombre apestante que comparte nuestra mesa; todavía lleva el cabello lleno de virutas; no me explico cómo puede abrir los ojos. Canilla tampoco se ha cambiado el jersey; sigue mostrando los faldones de la camisa, rebeldes a la cuerda que le sirve de cinturón. Tampoco me he cambiado los pantalones de pana, grandes y deformados, porque no puedo reemplazarlos.
Con todo eso, esta noche reina la alegría en los refugiados del asilo. La capitana, o la señora del capitán, nos ha rogado que permanezcamos después de la cena.
El capitán entra en la sala con su uniforme más nuevo, acompañado del acordeonista brasileño y otros soldados de la corporación. El brasileño se pega a las faldas de la capitana, deslizando una mirada oblicua en su contorno; si algún soldado lo mira, sonríe de un modo piadoso que infunde pena.
¡En pie!, grita la capitana.
Nos enderezamos; permanecemos derechos coma una vela. La capitana pronuncia unas palabras rituales, empieza la acción de gracia.
Gracias, señor, por la dicha que gozamos.
De la acción de gracias pasamos a los canticos. La capitana distribuye unas hojas en donde están escritos los cantos que vamos a entonar. Ella nos sigue en un pequeño devocionario de tapas negras. Las primeras vocalizaciones nos salen desastrosas, pero a medida que la música nos ablanda, nos dejamos vencer, hasta el punto que, perdiendo todo temor, nos damos por entero a las canciones.
¡Ah qué momento inolvidable! Antonio canta, sonriente, sofocado. Todos nos vamos impregnando por la blanca sensualidad de las canciones. La capitana, adusta, amorosa, inflexible, nos dirige con las manos, gesticulando como un director de orquesta; su voz, enérgica y femenina, se eleva sobre las demás. De vez en cuando, vuelve la cabeza hacia el brasileño y le sonríe; le sonríe y le guiña un ojo.
El brasileño corresponde con leves inclinaciones de cabeza. El capitán sigue cabizbajo, hasta el momento de pronunciar su sermón. Cuando el acordeón del brasileño vuelve a entrar en acción, su apasionado arranque enciende al auditorio; durante más de una hora vamos de emoción en emoción.
Se nos dilatan las venas con delirante placer. Los corazones gozan en el pecho, como chorizos en tinajas de aceite. El hombre de las virutas está a punto de romper a llorar. El viejo suizo mira al techo, con la cabeza inclinada, como si contemplara el cofre empeñado. ¿Dónde resides, oh Amor? ¿En que morada celeste custodian tu colmenar los serafines? Sabemos que en ocasiones te honras compartiendo tu gracia con los humanos corazones, sumiéndolos en la más dulce estulticia. A quienes han pretendido conocerte, los has engañado; es tal tu suprema sabiduría, ¡oh Amor de los amores!, que solo se te ve por la parroquia en los domingos.
La velada se prolonga hasta medianoche. La capitana invoca y el brasileño espera el guiño para poner el acordeón en marcha. El capitán se aburre.
Cuando todo se ha acabado, me introduzco en la reducida estancia en donde el estado mayor hace su resopón. La capitana sigue oyendo relatos deliciosos del brasileño virtuoso y trotamundos. El capitán no levanta la cabeza del plato. El escaso fluido de una bujía de bajo voltaje no llega a esclarecerlo todo.
Perdone, señor del Brasil. ¿Quiere escribirme en portugués un cantico?
Con mucho gusto muchacho.
Meu curaçao alegre
Louva a Deus;
Gloria Cristo que me salvan.
Medito; sobre mi camastro de la sala número cuatro.
José Antonio Torres 1970
Luís Suárez 2010, Corme 8 de Septiembre.
martes, 24 de agosto de 2010
MEMORIAS

MARIJA Y RICHAR
Desde el primer día que estaba con ella la notaba algo cansada y débil, le pregunte lo que le pasaba, ella me dice si estoy ciego, no digas que estas embarazada, le pregunto, ella no contesta, le pregunto de cuanto tiempo, ella dice de unos meses, yo vuelvo a preguntar de cuantos, me dice de cuatro, hice cuentas para mirar sobre el tiempo que tenía relación con ella, y estaban muy justa para que aquel niño o niña fuera un retoño mío, yo por un momento quede callado, cuando ella me dice que es hijo mi, no sabia si llorar o cantar de la alegría, por que aquella noticia no pude saberla ya cuando me di cuenta de su embarazo, para mi la vida tenía que cambiar, y dedicarla a ella y a mi hijo, y dejar un poco la política de lado.
Pasamos el día en el campo junto a estas cascadas maravillosas el agua cae desde unos cien o mas metros de altura, no hablamos más de ese asunto, solo con nuestras caricias uno al otro decimos de pasar un día encantador, serian las cinco de la tarde cuando decidimos regresar a Lausanne ya el sol empezaba a ocultarse, y la brisa Primaveral se sentía en nuestros cuerpos, aunque ya los teníamos ya bien tapados, a Marija le gusta vestir casi siempre pantalones aunque cuando hace mucho calor suele poner falda, pero raras veces.
Esta noche la pasare junto a ella en su apartamiento, mañana tengo que levantarme temprano para ir al trabajo, ella tiene descanso hasta las cuatro de la tarde que empieza a trabajar, tiene el segundo turno este mes.
El verano está ya a las puertas pasado mañana es el 21 de Junio del 75, algunos compañeros y compañeras de trabajo ya comienzan a hablar de las vacaciones de verano, yo ya hace dos años que no las paso en Galicia, y quería pasarlas este año pero las cosas se pusieron al revés con el embarazo de Marija, aunque para Agosto según ella, estará de ocho meses el tiempo pasa tan deprisa, ya tengo ganas de ver mi retoño, y si puede ser que se parezca a ella, por que si lleva mi careto, de joven tendrá pocos amores, pero el caso es que tenga salud. Hace unos días ya estuvimos barajando nombres para ponerle, yo dije de ponerle Arif si era niño, y si fuera niña Arianne, a ella lo de Arianne si le gustaba pero Arif no, ella decía si es niña se llamara Ivonne, y si es niño Richar, ella no quería decírmelo pero sabía más que yo por que remarcaba lo de Richar muchas veces, y le cambiaba lo de Richar por Ricar, y yo le decía Ricardo en Español, pero ella no quería.
Mañana al medio día Marija tiene que ir hacer un reconocimiento al hospital materno, la noche pasada no pudo dormir nada, con dolores en la espalda y vientre, ella dice que le parece que lo de la espalda es de un pequeño esfuerzo que hizo para poner una enferma en una cama, donde yo me mosqueé un poco por que en la situación que se encontraba no estaba para hacer esfuerzos y lo de la barriga, aunque ella decía que no, para mi era que le gustaba andar muy apretada en la cintura, mal para ella, y mal para el feto, yo le decía que hiciera lo que quisiera con su cuerpo que era suyo, pero que tratase con cuidado lo que tenía dentro, ella se enfadaba y la comían los nervios. En el hospital le dijeron que todo estaba normal, solo le dijeron que tenía que estar mas tranquila y cambiar los hábitos de vida, ya que tenia que dejar de fumar y de beber su agua ardiente, como hacia todos los días, aunque un poco mas moderadamente a cuando no estaba embarazada, pero tenía que dejarlo.
Una mañana cuando estaba limpiando el apartamiento, serian las 11 de la mañana suena el timbre, ella se levanta del sofá que tenia junto al televisor y va ala puerta, yo no escucho lo que hablan con el ruido del aspirador, al cabo de unos minutos entra en la salita, y le pregunto quien era, ella me dice que es el cartero, que tenía que firmar algo, yo le digo bueno, cuando por la ventana veo, que por el patio que daba a su vivienda marchaba el doctor Dominique mirando hacia la ventana, me escondí para que no me viera, y me pregunto, por que Marija me dijo que era el cartero, sería mejor que dijera que era Dominique, o mismo que lo dejase entrar, para mi era un compañero del hospital como todos que trabajábamos en el, ella por lo que veía yo, no quería que supiera nada de sus encuentros, también yo no puse mas atención al asunto, ella era libre de hablar con quien quisiera, como yo también lo quería ser.
Hace una semana que no voy a mi apartamento del chemin du Calvaire, ya estará para sembrar patatas dentro. Este fin de semana la tengo libre, la cogeré para limpiar el apartamento y coger nuevos aires, por que parezco que el que esta en cinta soy yo, llevo quince días sin salir de casa, de casa al trabajo y del trabajo a casa, ella lo sabe llevar mejor, si no fuera por lo a pesar que anda con esa barriga, lo de salir a adevertirse con sus compañeros del trabajo y compañeras no deja de hacerlo.
Me levanto a las 10 de la mañana, ya con sol radiante, parece que hoy estará con frío, o a mi melo parece, me da pereza meterme en la ducha, pereza fuera y me meto debajo del agua, que sale por lo menos a 60 grados, cuando aun no e terminado de ducharme entra Marija al cuarto de baño y se echa debajo de esa lluvia caliente y relajante, me dice si quiero lavarle por la espalda y enjabonarle, yo lo hago con placer, y lo mismo ella a mi, lo mismo lo hago por el vientre abultado, donde estaba nuestro retoño aguardando el día de su salida, parecía que quería ser futbolista de las patadas que daba, yo lo escuchaba, y me parecía que lo escuchaba llorar o reír, pero pienso que solo eran figuraciones mías de lo contento que estaba.
Salí al medio día de casa yo solo, ya que a mi compañera no le apetecía salir, cuando llegue a mi apartamiento, el buzón estaba lleno hasta arriba, lleno de papeles de propaganda y alguna carta, pero pocas, entre los papeles tenia uno escrito a mano, era de Tere que me decía que a las doce del medio día vendría a despedirse ya que marchaba para España definitivamente, pero ya era tarde por que eso ya fuera la semana pasada, también en la nota me decía el por que, que se encontraba muy sola, pero también me decía que si no encontraba trabajo en León, en su ramo en el hospital, que volvía para Suiza. Bueno, me recordé de los buenos momentos que lo pasáramos juntos, de los consejos que le daba como amigo, sobre sus amoríos con Luis, una muy buena compañera de trabajo y amiga para lo que necesitara, si es que existe la humanidad, ella es una de las que la esta formando.
domingo, 15 de agosto de 2010
SOLIDARIDAD
FIESTA SOLIDARIA
El 13 de Agosto Corme se ha vestido de gala para solidarizarse con la asociación Norte sur solidaria del Ocotal Nicaragua, jóvenes y no jóvenes, supimos llegar nuestra solidaridad a esta gente que todo necesitan, desde el cariño que agrupamos entre todos, para ese mundo mejor, que todos luchamos, para que el humilde ciudadano del planeta tierra, tenga esta solidaridad internacional, que todos seamos hermanos, por una causa justa de dar de comer al que tiene hambre, un grano de arena, junto a otro grano hacen una playa, por eso hace que los que creemos y hacemos esto por un mundo mejor, por un mundo que sea capaz de acabar con los armamentos sanguinarios destructores de la humanidad, contra las guerras de los ricos, que son los únicos que les interesa que existan estas clases de pueblos para que ellos llenen los bancos de grandes capitales de dinero, que es el legitimo culpable de todas las calamidades que existen en el mundo.
Esta recolecta de fondos para los amigos de Ocotal, para esas madres abandonadas por sus conyugues, eses padres sin corazón que dejan tirados a sus hijos, ya no digo a sus compañeras que sabrán tirar adelante como puedan, pero son las criaturas indefensas llenas de hambre, niños y niñas y mismo bebes de pocos años que quedan abandonados por sus padres, ancianos con hambre y miseria olvidados de sus hijos.
Para darles acobijo a estas personas olvidadas, unos compañeros de ese mundo de los pobres formaron una asociación humanitaria, Norte Sur Solidaria, donde tienen un comedor para dar de comer a estos niños, una guardería, para que sus madres puedan ir a trabajar a las ciudades, y no dejen a los niños con sus hermanos, que estos puedan ir a la escuela, también tienen un centro para ancianos, donde puedan estar acogidos.
Y todo esto amigos del planeta tierra, en este mundo que nos toca vivir y no hacemos esto hoy por los demás, mañana será tarde para que otros no lo hagan por nosotros, tenemos que ser solidarios, dejarnos de fumar y beber y menos botellones, las drogas son solo para matar y llenar los bolsillos a quien ya tiene bastante dinero.
En nombre de los miembros de esta asociación, gracias a todos y todas los que estuviste en este encuentro de solidaridad con el pueblo de Ocotal Nicaragua, y yo muy contento, por mi pequeña arena en este arenal solidario, la cocina para mí no es la preferida, pero quede contento cuando veía que los bocadillos calientes se terminaban, a la media noche ya cerré la cocina con todo terminado, esto es solidaridad por una causa justa, para otra si no es mejor que sea coma esta, gracias a todas y todos en nombre de los participantes en este evento, os mando unas fotos.
UN MUNDO MEJOR ES POSIBLE
Corme, 15 de Agosto del 2010
Luís Suárez.
viernes, 6 de agosto de 2010
GALEGO NA ESCOLA
O rapas que trouxo a lingua nai á escola.
Contan, que xa fai uns anos, nun pobo da nosa Galicia encontrábase un mestre do interior, dicían que viña da Castela, pero o acento da súa fala, non figuraba en ningún pobo da España, dicían que si fose Galega o seu acento viña das terras de Ourense.
Era de estes que a letra entra con sangre, é así o facía, xa que un día tras outro, o carpinteiro non daba feito as regras para azoutar os que el tiña coma rapaces iñorantes da lingua de Cervantes, ou de tanto monta, monta tanto.
Deixaba sen escola a Xenaro, que era o que menos facía por aprender este idioma estranxeiro para el, entendía mellor as cabras na corte, cando querían fuxir pro monte, ou cando estaban nel é querían vir para casa, ou cando estaban preto a parir, que o chamaban para que non sairá de xunto a elas xa que tiñan medo o lobo, que moito abundaba por aquelas terras.
Un día o Xenaro, estaba na capela, é os rapaces estaban compoñendo unha peza de teatro, xa que o señor crego,lle gustaba facer algo de comedia, para tamén tentar que os rapaces é rapazas deixasen de falar este dialecto coma eles dicían, que para o Xenaro as cabras entendían mellor a lingua Galega cando as chamaba, cando lle dicía a unha de elas a miña fermosa moneca, viña dando o rabo cara min, e lambíame as mans, para que eu lle dese un bocado de broa, entendía mellor que o mestre, e tamén mellor que o señor cura.
Este dia que estaban facendo esta obra de teatro na igresia, tratábase de unha peza sobre os primeiros auxilios.
O Xenaro déronlle o papel de enfermeiro, e tiña que mirarlle a boca o seus compañeiros, isto tiña que ser todo en Castelán, é só empezar, o Xenaro di !este niño tiene la lingua roxa¡¡, unha tunda por lingua é outra por roxo díxolle o crego, e quedaron sen peza de teatro, os mestres e ó crego pecháronse na sancristía para mirar o que facer co seu dialecto, que tanto Xenaro coma os seus compañeiros fose dialecto ou idioma o falarían na rúa e na escola.
Un dia Xenaro encontrábase no monte coas cabras, e de súpeto de entre unhas xestas veu que saia o seu mestre berrando coma se o mataran e todo o dicía en Castelán, o Xenaro entendía todo canto o mestre dicía, ay mi pierna, sacame este perro de encima, Xenaro faciase o xordo, e cando o ferido cansouse de chorar na súa lingua, dixo, Xenaro bótame este can fora, agora Xenaro a entendeu mellor, e foise con un pau mais longo que el e zoscoulle no lombo uns pau azos o animal, é díxolle o mestre, non quero dende hoxe, que me pegue a min nin os meus compañeiros por falar o que sabemos, no recreo, e mesmo na escola fora das clases, queremos exercicios do Galego incluídos aínda que vostede e o crego digan que non bale para nada, senón o deixo aquí con esa ferida xunto a este can que me entende e non foi a escola aprender linguas de outras terras, tamén eu tería que ir aprender a ladrar e así falaría a lingua do meu can.
O mestre escoitando o rapas, deixou de falar en Castelán e díxolle a Xenaro, mira meu rapas eu estou obrigado a facer isto, xa sabes que o crego e a garda civil, o alcalde, é toda camarilla, queren implantar o que nunca crecera , axúdame fillo, maña falaremos.
É esa maña chegou, na escola que estaba a estudar Xenaro, fora e dentro comezouse a falar na lingua que sabían, a lingua da que pronto falarían de Rosalía e Castelao, e mesmo puxeron na escola con letras ben grandes UNHA NOITE NA EIRA DO TRIGO.
Luís Suárez /Corme 5 de Agosto 2010.
Contan, que xa fai uns anos, nun pobo da nosa Galicia encontrábase un mestre do interior, dicían que viña da Castela, pero o acento da súa fala, non figuraba en ningún pobo da España, dicían que si fose Galega o seu acento viña das terras de Ourense.
Era de estes que a letra entra con sangre, é así o facía, xa que un día tras outro, o carpinteiro non daba feito as regras para azoutar os que el tiña coma rapaces iñorantes da lingua de Cervantes, ou de tanto monta, monta tanto.
Deixaba sen escola a Xenaro, que era o que menos facía por aprender este idioma estranxeiro para el, entendía mellor as cabras na corte, cando querían fuxir pro monte, ou cando estaban nel é querían vir para casa, ou cando estaban preto a parir, que o chamaban para que non sairá de xunto a elas xa que tiñan medo o lobo, que moito abundaba por aquelas terras.
Un día o Xenaro, estaba na capela, é os rapaces estaban compoñendo unha peza de teatro, xa que o señor crego,lle gustaba facer algo de comedia, para tamén tentar que os rapaces é rapazas deixasen de falar este dialecto coma eles dicían, que para o Xenaro as cabras entendían mellor a lingua Galega cando as chamaba, cando lle dicía a unha de elas a miña fermosa moneca, viña dando o rabo cara min, e lambíame as mans, para que eu lle dese un bocado de broa, entendía mellor que o mestre, e tamén mellor que o señor cura.
Este dia que estaban facendo esta obra de teatro na igresia, tratábase de unha peza sobre os primeiros auxilios.
O Xenaro déronlle o papel de enfermeiro, e tiña que mirarlle a boca o seus compañeiros, isto tiña que ser todo en Castelán, é só empezar, o Xenaro di !este niño tiene la lingua roxa¡¡, unha tunda por lingua é outra por roxo díxolle o crego, e quedaron sen peza de teatro, os mestres e ó crego pecháronse na sancristía para mirar o que facer co seu dialecto, que tanto Xenaro coma os seus compañeiros fose dialecto ou idioma o falarían na rúa e na escola.
Un dia Xenaro encontrábase no monte coas cabras, e de súpeto de entre unhas xestas veu que saia o seu mestre berrando coma se o mataran e todo o dicía en Castelán, o Xenaro entendía todo canto o mestre dicía, ay mi pierna, sacame este perro de encima, Xenaro faciase o xordo, e cando o ferido cansouse de chorar na súa lingua, dixo, Xenaro bótame este can fora, agora Xenaro a entendeu mellor, e foise con un pau mais longo que el e zoscoulle no lombo uns pau azos o animal, é díxolle o mestre, non quero dende hoxe, que me pegue a min nin os meus compañeiros por falar o que sabemos, no recreo, e mesmo na escola fora das clases, queremos exercicios do Galego incluídos aínda que vostede e o crego digan que non bale para nada, senón o deixo aquí con esa ferida xunto a este can que me entende e non foi a escola aprender linguas de outras terras, tamén eu tería que ir aprender a ladrar e así falaría a lingua do meu can.
O mestre escoitando o rapas, deixou de falar en Castelán e díxolle a Xenaro, mira meu rapas eu estou obrigado a facer isto, xa sabes que o crego e a garda civil, o alcalde, é toda camarilla, queren implantar o que nunca crecera , axúdame fillo, maña falaremos.
É esa maña chegou, na escola que estaba a estudar Xenaro, fora e dentro comezouse a falar na lingua que sabían, a lingua da que pronto falarían de Rosalía e Castelao, e mesmo puxeron na escola con letras ben grandes UNHA NOITE NA EIRA DO TRIGO.
Luís Suárez /Corme 5 de Agosto 2010.
viernes, 16 de julio de 2010
SALVE REINA DOS MARES 2
A NOSA SEÑORA DO CARMEN
Hoxe 16 de Xullo, dia da nosa patroa, a Virxe do Carme.
Os mariñeiros crentes e non, levamos no noso corazón a imaxe da nosa señora.
Todos os anos nos portos mariñeiros da nosa terra, saen os barcos engalanados en este dia 16, para lembrar a todos aqueles que non o poden facer, por que un día deixaron de existir levando con eles os seus tripulantes, para os fondos do mar.
Moitos de nos, os que tivemos algún naufraxio, naquel momento tiñamos na mente os nosos queridos familiares, é entre eles estaba a nosa señora do Carme, dou grazas a ela pola súa compaña que me fixo, no día que me vin entre as ondas do Cantábrico nos mares cabo Peñas, onde deixamos neses fondos o LUCITA.
Neses mares do noso luceiro, encontrei unha señora chorando.
No seu regazo levaba, oito mariñeiros do Lucita, que tiña salvado.
Un de eses mariñeiros son eu, e de ela fago recordar, o seu manto que me envolvía, xunto a os meus compañeiros naquel atardecer, entre os Merendales é Peñas.
Grazas nai querida, salve reina dos mares, de eses mares iris ……
Xunto a estas verbas de un mariñeiro afortunado neste gran día da nosa patroa a Virxe do Carme, mándovos unhas fotos de este día. Dende Corme para todos os recunchos do planeta. Salve reina dos mares.
Luís Suárez 16 de xullo 2010
Suscribirse a:
Entradas (Atom)